Als spreker neem ik je mee in mijn verhaal, in mijn pad van ontwikkeling. In mijn blokkades, lessen en valkuilen.
mijn verhaal
iRIS VAN uDEN
“Ik leerde me aanpassen om erbij te horen, tot ik besloot mezelf niet meer kwijt te raken”
Deze pagina is de aftrap van een reeks over vrouwelijk leiderschap in mannelijke gedomineerde sectoren zoals de bouw. In deze reeks spreek ik vrouwen die het verschil maken. Niet door zich aan te passen, maar door zichtbaar te blijven in wie ze écht zijn. Door het delen van échte verhalen, als een inspiratiebron voor anderen vrouwen.
De bouw verandert. En vrouwen veranderen mee.
De bouwsector is jarenlang gevormd door snelheid, ratio en resultaat. Effectief, krachtig, maar ook eenzijdig.
Steeds duidelijker wordt dat organisaties sterker worden wanneer er ruimte komt voor méér dan alleen die ene manier van werken. Voor verbinding. Voor intuïtie. Voor mensgericht leiderschap.
Daarom start ik deze reeks. Niet om vrouwen een podium te geven omdat ze vrouw zijn, maar om zichtbaar te maken wat zij toevoegen.
En elk verhaal dat ik ophaal, begint bij één vraag:
wat gebeurt er als je stopt met aanpassen en begint met leiden?
Dat verhaal begint bij mij.
Iris van Uden
Een vrouw ín de bouw, niet ernaast
Iris van Uden (32) is projectleider in de bouw, ondernemer en initiatiefnemer van deze reeks. Wie haar nu ziet, ziet een vrouw die stevig staat.
Zichtbaar. Uitgesproken. En tegelijkertijd zacht. Maar dat was niet altijd vanzelfsprekend.
De grijze muis en het masker
Ik wist hoe ik projecten moest leiden. Hoe ik resultaten moest neerzetten. Hoe ik me staande moest houden in een omgeving waar gevoel vaak werd gezien als bijzaak.
Dus ik deed wat ik dacht dat nodig leek.
Ik paste me aan.
Ik werd harder.
Directer.
Minder voelend.
Niet omdat iemand dat expliciet van me vroeg, maar omdat ik zélf dacht dat dit de enige manier was om mee te doen. Dat dit was hoe succes eruitzag.
Zoals ik dat bij veel vrouwen in de bouw zie, ontstond er een versie van mezelf die anders was, stiller. Ik noemde haar later mijn grijze muis. Niet omdat ik klein was, maar omdat ik mezelf kleiner maakte.
Ik slikte mijn woorden in. Paste me aan. Wilde het goed doen. Te goed. Ik wilde erbij horen. In lastige gesprekken trok ik me soms terug. Niet omdat ik niets te zeggen had, maar uit angst.
Lange tijd dacht ik: dit is gewoon wie ik ben.
Maar dat was het niet.
Het was een patroon. Een diepgewortelde overtuiging die mij had geleerd: blijf klein, dan ben je veilig.
En juist in de bouwwereld, een rationele, directe en resultaatgerichte wereld leek dat alleen maar bevestigd te worden. Vanuit mijn eigen overtuiging.
Niet omdat iemand dat vroeg.
Dus ik zette een maskers op.
De harde Iris. De zakelijke Iris.
De versie zonder twijfel. Want twijfel mocht in mijn overtuiging niet bestaan.
Ik speelde de rol. Tot ik mezelf steeds minder herkende.
Wanneer aanpassen je kracht begint te kosten
Aanpassen werkte.
Ik functioneerde. Kreeg kansen. Leverde resultaat.
Maar het kostte me meer dan ik toen wilde zien.
Ik raakte mezelf kwijt. Ik herkende mezelf niet meer. Het putte me uit.
Zachtheid, intuïtie en verbinding; eigenschappen die mij onderscheiden, verdwenen naar de achtergrond.
En dat is wat ik nog steeds zie bij veel vrouwen in deze sector: we worden goed in aanpassen, maar vergeten onze eigen kracht.
Het kantelpunt
Tijdens een coaching sessie viel het kwartje.
Niet met een groot drama. Maar met een heldere realisatie: dit werkt… maar dit ben ik niet meer.
Ik besefte dat ik mezelf was kwijtgeraakt. En dat veranderde alles. Mijn kracht zat niet in nóg harder worden. Maar in het terughalen van wat ik had weggedrukt. Mijn ‘grijze muis’ was geen zwakte. Het was een deel van mijn verhaal. Een deel dat ik niet langer weg wilde duwen, maar wilde begrijpen. Wilde omarmen. Maar daarvoor moest ik mijn trauma eerst aankijken. En ja dat deed pijn.
Het masker af
Ik leerde dat leiderschap niet begint met aanpassen, maar met terugkeren naar jezelf.
Ik hoefde niet harder te werken. Niet luider te zijn. Niet iemand anders te worden. Niet te verstoppen. Ik hoefde alleen maar het masker af te zetten en thuis te komen bij mezelf.
En nee, dat betekent niet dat ik nooit meer twijfel. Ik heb nog steeds een hele ‘vitrine’ aan maskers. Maar het verschil is: ik herken ze. En ik kies bewust of ik ze draag of niet.
Van verharding naar leiderschap
Wat veranderde, was niet mijn functie, maar mijn kijk op leiderschap. De kwaliteiten die ik ooit onderdrukte, bleken precies te zijn wat nodig is:
- verbinding maken in teams
- luisteren naar wat niet direct wordt uitgesproken
- overzicht houden in complexe situaties
- besluiten nemen met oog voor de lange termijn
Zachtheid is daarin geen tegenhanger van leiderschap.
Zachtheid ís leiderschap.
Wat ik vandaag zie in de sector
Mijn verhaal is niet uniek. Dat is precies waarom het ertoe doet. Ik zie zoveel vrouwen dezelfde beweging maken van aanpassen. Verharden. Doorgaan. Tot het moment dat het niet meer klopt. Maar ik zie ook iets anders ontstaan.
Vrouwen die hun plek innemen op hún manier. En precies daar begint verandering.
Mijn werk: van overleven naar leiden
Wat ik doe, komt niet uit boeken. Het komt uit mijn eigen ervaring. Maskers opzetten. Aanpassen. Doorgaan. En ontdekken hoe het voelt als dat wegvalt. Wanneer leiderschap van binnenuit ontstaat. Vandaag help ik vrouwen in mannelijke sectoren diezelfde beweging te maken. Van overleven naar leiden. Niet vanuit een slachtofferrol, maar vanuit eigenaarschap. Vanuit één overtuiging: vrouwelijke kwaliteiten zijn geen zachte waarden, maar strategische kracht.
Wat mijn verhaal mij leerde
Als ik terugkijk, zijn mijn grootste lessen helder:
- leiderschap begint van binnenuit
- aanpassen is soms nodig, maar nooit de eindbestemming
- je verliest je kracht wanneer je jezelf verliest
- de juiste omgeving haalt het beste in je naar boven
- vrouwelijkheid is geen last, maar een toegevoegde waarde
Waarom ik deze reeks start
Dit verhaal draag ik niet alleen. Dit verhaal is niet uniek. Het zit in zoveel vrouwen die werken in sectoren die niet vanzelfsprekend voor hen gemaakt zijn. Met deze reeks maak ik die verhalen zichtbaar.
Niet als uitzondering, maar als nieuwe standaard. Een standaard waarin vrouwen niet leren hoe ze moeten meedoen…
maar laten zien hoe het ook kan.
Tot slot
Ik ben nog steeds verliefd op deze sector.
De directheid. Het vakmanschap. Het bouwen aan iets wat blijft. En juist daarom geloof ik dat het anders kan. Sterker kan. Completer kan. Niet door te verharden,
maar door volledig aanwezig te zijn. Dit is mijn verhaal.
En het is pas het begin.
“Zachtheid en verbinding zijn geen zachte waarden, maar harde resultaten.”
– Iris van Uden